Eddie Roos uit Soest in Rome aangekomen

In september 2019 liep ik van Florence naar Assisi. Ik wilde in april 2020 van Assisi naar Rome lopen maar dat ging vanwege Corona niet door. In september 2020 liep ik alsnog van Assisi naar Rome.

Een verschil met vorig jaar september was dat ik onderweg veel minder mensen tegenkwam. Een gevolg van Corona. Een ander verschil was dat ik de route in mijn telefoon had en dat ik met GPS mijn positie ten opzichte van de route kon bepalen. De route kon ik in mijn telefoon zetten tijdens een workshop van de Franciscaanse voetreis die daarvoor bedoeld was.

Het lopen met GPS maakte het volgen van de route een stuk makkelijker. Maar het maakte me ook overmoedig. Op een gegeven moment liep ik niet terug naar de route toen ik niet goed zat. Dat had ik beter wel kunnen doen. Ik dacht: met mijn GPS kom ik er wel. Dat was ook zo, maar wel na veel moeite.

Voor mij was het lopen alleen een experiment – ik wandel veel maar bijna altijd met groepen. Het pakte goed uit. Ik vond het prettig om af en toe met andere wandelaars mee te lopen. Maar dan daarna toch weer alleen. Wat voor mij wel belangrijk was: dat ik elke avond het volgende adres belde zodat ik wist dat ik de volgende nacht een bed had. Daarvoor was de reisgids van de Franciscaanse voetreis onontbeerlijk .(waar overigens  ook een gedetailleerde beschrijving met kaartjes in staat).

Wat is nu bijzonder aan zo’n lange tocht? Na een aantal dagen of een week gaat het lopen steeds beter. Je komt in een ritme en het lopen gaat als het ware vanzelf. Ook je rugzak voel je na een tijd nauwelijks meer. s’ Avonds in bed voel je het wel aan je lichaam dat je gelopen hebt. Maar als je de volgende ochtend wakker wordt , is dat helemaal weg.

Met het lopen glijdt het landschap langzaam weg. Je loopt op paadjes, landwegen, karresporen, asfaltwegen en steeds zijn er weer verrassingen….    De verandering van het weer, de verandering van het landschap, ontmoetingen en Middeleeuwse ommuurde stadjes tegen een helling of op een heuvel.

De Franciscaanse voetreis is een pelgrimage en overal onderweg vind je kapelletjes en kloosters ter nagedachtenis van Franciscus. Als pelgrim heb je ook een pelgrimspas nodig om in kloosters te kunnen overnachten. Ik voelde me niet echt een pelgrim en had ook geen religieuze motieven. Maar wel voel ik verwantschap met het gedachtegoed van Franciscus van Assisi.

De voetreis was voor mij een mooie ervaring. Niet zonder hindernissen. Maar met prachtige landschappen en bijzondere ontmoetingen. 

Lees alle verslagen van Eddie Roos op reislogger

Voor informatie: https://www.franciscaansevoetreis.nl 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.