Lopen met een hond

Nicolle Verstraeten heeft met partner Eric en hond Sam in het voorjaar van 2023 de Franciscaanse voettocht gelopen. Ook Sam heeft zijn belevenissen opgeschreven. Hierbij het verhaal van Sam.

Sam op voettocht van Florence naar Rome.

Uitzicht op Assisi

Ik heet Sam, 2,5 jaar oud. Ik ben een trouwe viervoeter, een Epagneul de Saint Usuge. Mijn moeder Meis is trouwens van Oslo naar Trondheim gelopen met haar baasje. Dus, ja … wij kunnen dit.

Ik heb een aantal kenmerken die maken dat ik zo’n wandeltocht goed aan kan. Allereerst heb ik geen overgewicht en ben ik redelijk klein. Daardoor stijg en daal ik beter dan die tweevoeters. Zij liepen 570 km en leerden tijdens de reis in harmonie te leven met wat ze tegenkwamen. Ik loop minstens 3x zoveel en vind alles leuk onderweg. Die 20.000 hoogtemeters/ idem dalen in ruim 30 dagen stelt voor mij niet zo veel voor.

Voor de Basilica Santa Croce in Florence

Omdat ik meegaand ben en een stabiel karakter heb, pas ik me overal gemakkelijk aan. Hierdoor merken andere gasten in hostels en restaurants nauwelijks dat ik er ben. Ik ga gewoon onder de tafel en het bed liggen. De grootste uitdaging voor hen was misschien het vinden van hondenbrokken en het meesjouwen daarvan. Vooruitplannen, waar kopen we hondenvoer? Een wijze man met pelgrimervaring zei: alles wat je thuis laat, is mooi meegenomen. Er zijn altijd wel piepkleine winkeltjes waar ergens onderaan op een plankje iets van hondenvoer ligt. Van die heerlijke kleine blikjes, die ik thuis niet krijg. Italianen zijn dierenvrienden, dus ik kom graag een keer terug.

Gelukkig hadden wij vrij veel frisse regenachtige dagen. Pas in de buurt van Rome werd het heet (30 graden). Want in de hitte lopen is echt niks voor mij. Elke dag heb ik er weer zin in, regen of geen regen. Mij maakt dat niet uit. Die rustdagen af en toe vind ik super saai. Zij mopperen soms onderweg, dat het een glijbaan is en dat het kleiend voortploeteren is.

Dat brengt me op een verhaaltje vanuit de Zen traditie. Toen een monnik aan Zhaozhou vroeg: ‘Heeft ook een hond de boeddhanatuur?’, antwoordde hij: ‘Mu’. In andere versies is het soms eerst ‘Ja’ en dan ‘Nee’. Zij moeten dat ‘Leeg Zijn’ van de boeddha leren. Zij gaan pelgrimeren en daarin stap voor stap een voet neerzetten, om dit te leren. Ik kan dit al: ‘Je moet gewoon één worden met Mu’.

Want zij, mensen, lopen wat af te denken. ‘Hoe lang is het vandaag’, ‘Zijn we voor de regen binnen?’, Is dit al het moment voor de regencape? Hoeveel eten is er nog? ‘Hoeveel kilometer vandaag? ‘Hoelang duurt deze klim?’ ‘Waar begint de schaduw’? Kunnen we door deze rivier lopen? Wordt het een lange broek i.v.m. de vele teken, of een korte?

Zij verlangen naar koffie in de ochtend, naar een goed bed en warme douche aan het einde van de dag. En zelfs naar een rustdag. Ik heb niks nodig: alleen brokjes en een bak water. Zij willen iets bereiken: Rome. Nou, daar is niet veel aan. Zij hebben emoties over wat ze tegenkomen. Iets is mooi, landschap, de kerk, de weg. Of ze hebben hinder van iets, modder, omgevallen bomen, stenen, asfalt. Af en toe hebben ze een sterke afkeer van de auto’s. Rome vond ik trouwens ook waardeloos, het is te druk en het stinkt er. Dat testimonium wat ze met stempels hopen te verdienen, is een kwestie van een kopietje. Je schrijft zelf je naam erop. Het gaat toch om de reis en niet om het doel?

Onderweg naar La Verna

Op twee cruciale punten waren de overnachtingen even lastig. Toen moest ik bijvoorbeeld buiten bij een ezel slapen. En toen heb ik de hele nacht gehuild. En in hotel Don Bosco, moest ik eigenlijk ook buiten blijven. Dus, hadden zij een tentje mee, voor de zekerheid. Het is soms puzzelen. Dus, hebben ze steeds ruim van tevoren de overnachting geboekt.

Uiteindelijk heb ik geen noemenswaardige problemen gehad. Wel veel bekijks en aanmoediging. Een echte Franciscaner monnik in Assisi wilde zelfs een foto van mij maken. Want hij had dit nog nooit gezien: een hond die de Franciscus route loopt. De boodschap van de heilige Franciscus is liefde. Liefde voor de Schepper, voor de mens, voor dieren en planten. Hij noemt alle levende wezens zijn broeders en zusters. Zijn daarom de italianen zulke fijne dierenvrienden?

Tja, asfalt en gras zijn niet geweldig voor mijn poten. Dus, ik had zo’n ‘gras aar’ tussen een van mijn tenen van mijn poot. Dat moest elke dag schoongemaakt worden. Maar, omdat ik door alle plassen en modder loop was dat ook weer een zorg voor hen. Maar, niets van hetgeen hen onderweg zorgen baart, houdt mij bezig. Het enige wat telt is: Yes, we gaan weer! Yuppie. En in het hier en nu, wat ruik ik nu? Wat eet ik nu? Daar moeten zij, die tweevoeters voor op cursus. Om in het ‘nu’ te zijn. Dus, ja, een hond heeft een boeddhanatuur.

Gubbio

Zouden ze het weer doen? Zij moesten nog ontdekken wat het belangrijkste is tijdens een pelgrimstocht: de route, de bestemming of het gezelschap. Ook dat wist ik natuurlijk al lang. Het gezelschap. Mèt mij is het gezelliger.

Er zitten ook nadelen aan: je kunt niet zo goed in de kloosters overnachten. Er zitten risico’s aan, want als hond moet je ook goed fit zijn. Hitte is voor mij niet te doen. Wij hadden overdag 16 graden en maar een paar warme dagen. De meeste regen viel trouwens naast ons.

Er gaan meerdere wegen naar Rome. Zij kozen voor de Franciscaanse Voetreis, van Ruud en Pieter. En dat was een kwestie van: beginnen met dat wat nodig is. Daarna wat mogelijk is. En plotseling doe je het onmogelijke (quote van Franciscus van Assisi). En lig je op het Sint Pietersplein in Rome.  

Piazza San Pietro

Pace Bene

Nicôlle Verstraeten

Wageningen 2023