Meningen over de route

Heb van 13 apr. t/m 4 mei 2022 de voettocht van mijn leven gehad. Wilco van Veen, mei 2022

We hebben meermaals gezegd: jammer dat jullie Franciscaanse Voetreis niet meer gekend is bij het Vlaamse wandelpubliek…
De combinatie natuurpracht, culturele achtergronden, authentieke Franciscusplaatsen, prachtige en serene kloosters en kapelletjes, de fysieke uitdaging (geregeld meer dan 2000 hoogtemeters op een dag), unieke logeeradressen, …kortom de perfecte mix voor een unieke langeafstandswandeling/pelgrimstocht.

Maaike en Koen, april 2022.

Aan alles komt een einde, dus ook aan onze voettocht.
Wat hebben we een avontuur beleefd. We wisten natuurlijk niet wat ons te wachten stond. We hebben het toch maar gedaan. Meer dan 600 km……. We hebben geklommen, geklauterd, op stenen en wegen. We zijn bergen opgegaan en afgedaald, op moeilijke en gemakkelijke paden. We zijn door doornen en struiken gekropen op zeer smalle paden, we hebben op mooie sprookjesachtige paden gestapt. Gehuild, gevloekt, gelachen, gezongen, gedanst op straat. In tuinen gezeten waar de mensen niet thuis waren. Fruit gepikt en gekregen. We hebben het warm en koud gehad, spierpijn en andere kwaaltjes zijn er geweest, We zijn verwonderd, overdonderd, teleurgesteld, content, stil, sprakeloos en luid geweest. We hebben gezweet, kou gehad, nat geworden, honger en dorst gehad. Fout gelopen, de weg weer gezocht en gevonden. Lekker en minder lekker gegeten. Goede en minder goede slaapplaatsen gehad. Kennis gemaakt met wat stugge en super lieve gastvrouwen en gastheren. Goed en minder geslapen en gegeten. Moe en kapot geweest, maar telkens fris en monter weer op pad. We zijn gefrustreerd, een beetje boos, maar ook devoot, dankbaar, blij en gelukkig geweest. Wat moeten  we nog allemaal vertellen….. “

Hilde, Lut, Pierre en Dominique, 5 oktober 2020

In september 2019 liep ik van Florence naar Assisi. Ik wilde in april 2020 van Assisi naar Rome lopen maar dat ging vanwege Corona niet door. In september 2020 liep ik alsnog van Assisi naar Rome. Een verschil met vorig jaar september was dat ik onderweg veel minder mensen tegenkwam. Een gevolg van Corona. Een ander verschil was dat ik de route in mijn telefoon had en dat ik met GPS mijn positie ten opzichte van de route kon bepalen. De route kon ik in mijn telefoon zetten tijdens een workshop van de Franciscaanse voetreis die daarvoor bedoeld was. Van die workshop ken ik Pieter, zijn emailadres zat gelukkig nog in mijn telefoon. Het lopen met GPS maakte het volgen van de route een stuk makkelijker. Maar het maakte me ook overmoedig. Op een gegeven moment liep ik niet terug naar de route toen ik niet goed zat. Dat had ik beter wel kunnen doen. Ik dacht: met mijn GPS kom ik er wel. Dat was ook zo, maar wel na veel moeite.

Wat is nu bijzonder aan zo’n lange tocht? Na een aantal dagen of een week gaat het lopen steeds beter. Je komt in een ritme en het lopen gaat als het ware vanzelf. Ook je rugzak voel je na een tijd nauwelijks meer. s’ Avonds in bed voel je het wel aan je lichaam dat je gelopen hebt. Maar als je de volgende ochtend wakker wordt , is dat helemaal weg. Met het lopen glijdt het landschap langzaam weg. Je loopt op paadjes, landwegen, karresporen, asfaltwegen en steeds zijn er weer verrassingen….    De verandering van het weer, de verandering van het landschap, ontmoetingen en Middeleeuwse ommuurde stadjes tegen een helling of op een heuvel. Ook de slaapplaats is elke dag weer een verrassing.

Sommige ontmoetingen van mijn reis Florence-Assisi in september 2019 staan mij nog heel goed bij. Zo ontmoette ik na mijn eerste wandeldag Hans, die mij over Dante Alighieri vertelde, waar hij actief in is. Dit zijn wereldwijd groepen Italië liefhebbers die activiteiten organiseren over taal en  cultuur van Italië. (http://www.dantenederland.nl met groepen in  verschillende steden). We moesten de volgende dag al afscheid nemen omdat ik mijn bankpas kwijt was en terug moest naar Florence…..Dan was er Irina, gastvrouw uit het bergdorp Consuma, die mij over haar passie, paddestoelen vertelde. In het klooster la Verna ontmoette ik Nicolas, een Duitse student en organisator van Friday for Future. We liepen twee dagen samen op en spraken daarna nog een keer bij een onderkomen af. In die eerste tocht vormden we een kleine gemeenschap onderweg. Af en toe kwam je elkaar tegen, liep een stuk samen op en hoorde van en over elkaar. Dat was bij Assisi-Rome in september 2020 volledig anders. Alleen sporadisch kwam je andere wandelaars tegen.

De Franciscaanse voetreis is een pelgrimage en overal onderweg vind je kapelletjes en kloosters ter nagedachtenis van Franciscus. Als pelgrim heb je ook een pelgrimspas nodig om in kloosters te kunnen overnachten. Ik voelde me niet echt een pelgrim en had ook geen religieuze motieven. Maar wel voel ik verwantschap met het gedachtegoed van Franciscus van Assisi. De voetreis was voor mij een mooie ervaring. Niet zonder hindernissen. Maar met prachtige landschappen en bijzondere ontmoetingen. 

Eddie Roos, oktober 2020

Eddie Roos, oktober 2020

“Regelmatig vragen geïnteresseerde mensen mij welke van de camino’s (met deze mee acht) die ik gelopen heb ik het mooiste vind. Die vraag vond ik altijd moeilijk te beantwoorden. Nu niet meer. Dat is deze. De combinatie van natuurschoon, prachtige en interessante steden, dorpen en kloosters en fysieke uitdaging vind ik uniek en geweldig.”

Ab van den Burg, november 2019

“Tegen de vlakte ga ik niet, maar veel scheelt het niet. Al wandelend tussen Florence en Assisi opent zich het ene betoverende panorama na het andere. Elk dorpje of stadje onderweg overspoelt me met wonderschone kunst, bijzondere architectuur en heerlijke couleur locale. 

Frank van der Meer 2019

Van alle tochten die ik alleen gelopen heb en ook samen met Illa, kan ik zeggen dat deze tocht de zwaarste was. Ook de Camino Francés kan er niet aan tippen. De Stevensons hike heeft een paar zware etappes. 4 jaar terug liep ik een dag of 4 vanaf Assisi. Vandaar dit jaar vanaf Spoleto. En ook belangrijk, nu buiten de zomerhitte. Voor mij persoonlijk blijf ik de Via Podiensis de mooiste vinden.

Leo Lommers. september 2019

Was de reis meer een mentale kwestie dan een fysiek gebeuren?
Mentaal. Je voeten blijven wel gaan. Het is niet zo dat op een druk kruispunt de linkervoet naar links wil en de rechter naar rechts met een pijnlijke spagaat als gevolg. Maar terwijl je voeten het werk doen gaan je gedachten voortdurend met je op de loop. ‘
‘Zal ik hier pauze houden?’, ‘Zal ik deze bank beroven of die in een volgend dorp?’, ‘Zal ik weer een pauze inlassen?’, ‘Voel ik nu iets in mijn knie/ enkel/ rug?’, ‘Moet ik hier een pauze inlassen?’, ‘

Wat ga je missen?
De vrijheid. De kleuren, de geuren, de smaken. Het voorbijganger zijn. Vooral dat laatste. Heel bewust deze reis maken in de wetenschap dat een land, de mensen jou een kijkje gunnen in hun leven. Dat ga ik missen. Want dat komt op deze manier nooit meer terug. 


Rinse van Gans, 28 juni 2019