Over de aard van de route

Ik ben er!

door José Nuijten

Willen is kunnen, dacht ik. Wat kan me gebeuren? De meest gestelde vraag van vriend en vriendin was “Je gaat toch niet alleen?” Jawel, dus! In Florence liep ik langs de Arno de stad uit, omhoog richting Fontisterni, de eerste etappe die ik op Google Earth zo vaak had gezien dat ik hem bijna uit mijn hoofd kende.

Deze eerste dag merk ik ook hoe belangrijk het is geweest om mij voor te bereiden. De maanden maart en april stonden in het teken van kilometers lopen op mijn nieuwe Lowa’s en met volle rugzak. Pieterpad-etappes, allerlei trails met zoveel mogelijk hoogteverschillen, N70 bij Nijmegen en de Monterferlandse toppen.

Toch duurde het zeker wel tien etappes tot mijn lijf een beetje begon te wennen aan de werkelijk soms zeer steile klauterpaden, langs verlaten dorpen, vogelvolle beukenbossen, watervalletjes, beken die dwars over de weg liepen, rotspaden en modderige trappetjes. Het was gewoon heerlijk te stappen, omhoog, omlaag, bijna nergens vlak, bijna nergens asfalt, prachtige uitzichten, vaak met hulp van de gps op mijn telefoon, langs – over het algemeen – goed bewegwijzerde paden in de vorm van klodders gele verfpijlen, rood-witte markeringen, bordjes en noem maar op.

Het was heel zwaar, iedere dag maakte ik de laatste loodjes mee, soms hardop zingend om mijn moraal op te krikken. Maar altijd, iedere dag opnieuw, voelde ik me ’s morgens weer sterk, energiek en vol vertrouwen dat ik de nieuwe uitdaging van die dag zou uitlopen, en vol trots steeds kon terugkijken. En elke avond als ik weer veilig binnen was, stuurde ik een appje naar mijn lief. Ik ben er!

Lees de blogs van José Nuijten