Bart Deltour is de eerste die in 2026 de Franciscaanse voetreis heeft gelopen, ondangs slechte, soms zeer slechte weersomstandigheden.
Op 16 februari is hij aangekomen.
Regen en wind kregen hem niet klein, integendeel.

maandag 16 februari 2026

Precies zoals ik verlangzaamde bij het naderen van Assisi, zo verlangzaamde ik gisteren ook in het natuurgebied, terwijl ik in de verte Rome zag liggen.

Eens de Marcigliani voorbij merk ik dat ik sneller stap. Toch ben ik niet gehaast. Op deze laatste dag op de brug van Monte Sacro kijk ik naar de oude romeinse poort, de Ponte Nomentana.
Even verderop blik ik nog even achterom en zie midden het wirwarrige stadsbeeld onverwacht nog een glimp van de bergen en de pure, ongerepte natuur waar ik uit vandaan kom.

Voor mij en rondom mij is er drukte en lawaai. Ik voel dat ik me afscherm en naar binnen keer. Genoeg herinneringen om dat te doen. Ik kruip in mijn verbeelding onder Sasso Spicco, de grote overhangende rots van ongeveer 60 meter lang. Franciscus kwam er veel en zou er eens met een nachtegaal de lof van de goddelijke liefde bezongen hebben. Ik zie mezelf geborgen zitten dicht tegen de wand aan terwijl ik staar naar de grote waterval wat verderop. Ik kruip in de Sacro Speco, de rotsspleet waar Franciscus in kroop. Ik volg hem zo diep als ik kan. Ik wandel in de sneeuw op Monte Subasio samen met Brigid en Peter en iedereen die er bij was in onze jonge jaren. Ik beleef de diepe, mystieke energie van zoveel plaatsen die me onderweg met een eenvoudig maar ontegensprekelijk gezag uitnodigden om de stilte in mezelf te herontdekken. Ik beklim samen met Geert opnieuw de berg naar La Verna. Ik zit binnenin het kleine authentieke kerkje van Porziuncula maar dan in een open vlakte zonder de basiliek eromheen. Ik kijk naar de stenen bedden en de houten kussens waar Franciscus op sliep. Ik geniet van het vergezicht vanuit Montecasale. In voel het sacrale van de bossen van Monteluco voorbij Spoleto. Ik zie Greccio terugkijkend in de nevel liggen. Ik zie zoveel. Ondertussen houd ik mijn snelle tred aan. Zelfs in de gietende regen, toen ik ook rapper wilde gaan, liep ik trager dan nu. Is het de drukte van deze wereldstad die me voortstuwt?

Sint Jan van Lateranen en de beeldengroep van Franciscus en zijn broeders wat verderop, voelen niet als het eindpunt. Ik vervolg mijn pad richting Sint-Pietersplein. Ik zie alle plaatsen waar ik geslapen heb. Soms met vier lagen kleren en vier lagen dekens. Ik zie de kleine, eenvoudige tekenen van zorg en menselijke warmte van de hosts. De paraplu die achterblijft voor mij zodat ik niet opnieuw nat hoef te worden. Het hardgekookt eitje dat meegegeven wordt voor onderweg. Het oppikken aan het eindpunt voor de enige slaapplek op 7 km van de route en s’ anderendaags terugbrengen naar dezelfde plek die dan startplek is geworden. De kleine en grote suggesties van hosts waar ik onderweg moet op letten. Het gratis ontbijt dat onverwacht aangeboden wordt. De speciale pelgrimsprijzen. Het veldbed in de parochiezaal.

Ik merk dat ik sneller en sneller ga. Straks val ik nog over mijn eigen benen. Ik ben gedurende deze voetreis werkelijk doorheen alle seizoenen gegaan en ik heb het opnieuw koud en warm. Ik ben opnieuw doorregend en doorkleumd. Maar bovenal word ik omwarmd door die heerlijke Italiaanse zon die me zo nabij was deze tocht.

Ik kom voorbij het Colloseum en vele andere prachtige gebouwen. Ik merk ze nauwelijks. Een brug over de Tiber. En dan is het zover. Het Sint-Pietersplein en de Sint-Pietersbasiliek. Ik toon mijn credenziales aan een pelgrimskantoor links, net voor het eigenlijke plein, krijg een stempel en word daarna naar rechts geleid. Voorbij ellenlange rijen van wachtende mensen voor de basiliek word ik verwezen naar de plek rechts opzij in de basiliek. Daar waar de testimoniums worden uitgereikt. Ik word er onthaald als een koning. De vrijwilligers zijn zo lief en enthousiast dat ik overmand word door emoties. Brigid en Peter lijken plots onherroepelijk en onherstelbaar ver weg. Daar is geen voetreis tegen opgewassen. Doch heel snel wint de grote dankbaarheid voor alles wat ik van hen mocht ontvangen – en dat is onnoembaar veel – heel snel wint die dankbaarheid het terug van het gemis. Deze tocht is zinvol en mooi geweest. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Ben ik veranderd? Zeer zeker! Ben ik dezelfde gebleven? Ook zeer zeker! Deze voetreis heeft me stap voor stap en o zo trefzeker dichter bij mijn diepste zelf gebracht.

Ik heb jullie gevoeld, stappers die me voorgingen. Ik heb het gevoel dat ik jullie ken. En jullie stappers die nog verlangend uitkijken… Ik zie jullie, allen die jullie voorgingen, volgen binnenkort … Verlang maar. Essentieel onderdeel van de reis. Ik ben nu aan terugblikken toe. Even essentieel onderdeel.

Grote dankbaarheid voor Ruud en Pieter en voor de wegbereider van dit alles … Kees Roodenburg. Ik heb hem nooit gekend maar ik zie hem verkennend zoeken naar paden waar Franciscus misschien, vermoedelijk, wellicht gewandeld heeft. Ik zie hem vooral zoeken naar paden die onze Moeder kent. En of hij ze gevonden heeft. Niet altijd en overal. Maar in elk geval veel meer dan in de Via di Francesco. En vooral… er zitten echte pareltjes tussen. Voor wie twijfelt. Gewoon DOEN !!! Het boekje de Franciscaanse Voetreis (en alles wat erbij hoort) … een must.

Pace e Bene iedereen.

En dank om mee te stappen

Dank om me te lezen.

‘