Op 4 november, precies 4 maanden na vertrek uit Poortugaal zijn Ronald en Michelle in Rome aangekomen.

Noëlle Davelaar is op 26 oktober in Rome aangekomen.
Ze liep vanuit Nederland en besloot de Franciscaanse voetreis als laatste deel van haar reis te doen.
Ze heeft vier maanden over haar tocht gedaan.

Ik heb Rome bereikt! Stap voor stap ongeveer 600 km al, vanaf vorig jaar in Florence, eindigend in Assisi, en nu verder van Assisi naar Rome. Bij mijn aankomst op de Basiliek di San Giovanni de Laterano – waar in 1209 toen San Francesco de regels van de Franciscaanse orde aanbood, de paus zat – begon te gieten. Het standbeeld van Sint Franciscus, zijn armen omhoog in de lucht, leek me te vertellen dat hij er ook niets aan kon doen. In de duisternis en regen, het kostte me wat tijd om mijn weg te vinden via het openbaar vervoer naar de Casa dei Pellegrini in Trastevere, maar de dame die vlak voor me stond op de roltrap heeft me helemaal opgevrolijkt toen ze haar vraag ′′ Dove sei ′′ verlengde. met de opmerking dat ik eruit zag als Tarzan ‘ s vriendin, Jane, met de klompen en mijn verzorgde schoenen en atletisch lichaam. Ben ik echt een natuur-Jane geworden? Nou, eigenlijk voelde het alsof het uit een andere wereld kwam, na al die weken in de natuur. Het oude historische centrum van Monterotondo achter zich laten, maakte de natuur langzaam plaats voor de lelijke rand van Rome, voor meer verkeer, meer mensen, meer afval, een andere dynamiek, een veel meer hectische sfeer. Meer beton, minder groen. De schoonheid van Rome werd mij vandaag onthuld, toen ik in het hart van de stad doorboorde. Ik heb mijn pelgrims getuigenis ontvangen, een mooie herinnering aan de manier waarop ik ben gegaan, maar de echte ervaring zit in mij, in lichaam, geest en ziel. Onderweg werd me vaak gevraagd: ′′ Sei sola?”En ja ik was ′′ sola”, maar ik had het echt niet alleen kunnen doen. Zonder de steun van mijn partner op lange termijn Henk (die ik scheid) was het niet zo makkelijk geweest om ruimte en geld te vinden om dit daadwerkelijk te doen; zonder de bereidheid van al mijn 6 kinderen om me te laten gaan, zonder de aanmoediging en zorg en berichten van vrienden en buren, zonder de dagelijkse steun van pelgrimfriend Simone die vorig jaar dit pad bewandelde, zonder alle vriendelijkheid, liefde, hulp en vreugde van de gastheren, andere pelgrims en mensen die mijn pad kruisten, en zonder goddelijk begeleiding, het zou zeker niet hetzelfde zijn. Dus ik voel me echt gezegend en dankbaar dat ik deze mooie reis heb mogen maken. In de Casa dei Pellegrini in Rome waar ik een paar dagen verblijf, begin ik langzaamaan het einde van deze reis tegemoet te gaan. Het doet me denken aan het mooie gedicht van Kavafis: Ithaca. Het gedicht dat ons eraan herinnert dat de reis belangrijker is dan de bestemming, maar we hebben een bestemming nodig om de reis te starten. Ik plaats het gedicht in de reacties, ik raad elke reiziger aan om het te lezen. Op naar de volgende reis: zolang we leven, blijven we reizen maken.

In september 2019 liep ik van Florence naar Assisi. Ik wilde in april 2020 van Assisi naar Rome lopen maar dat ging vanwege Corona niet door. In september 2020 liep ik alsnog van Assisi naar Rome.

Een verschil met vorig jaar september was dat ik onderweg veel minder mensen tegenkwam. Een gevolg van Corona. Een ander verschil was dat ik de route in mijn telefoon had en dat ik met GPS mijn positie ten opzichte van de route kon bepalen. De route kon ik in mijn telefoon zetten tijdens een workshop van de Franciscaanse voetreis die daarvoor bedoeld was.

Het lopen met GPS maakte het volgen van de route een stuk makkelijker. Maar het maakte me ook overmoedig. Op een gegeven moment liep ik niet terug naar de route toen ik niet goed zat. Dat had ik beter wel kunnen doen. Ik dacht: met mijn GPS kom ik er wel. Dat was ook zo, maar wel na veel moeite.

Voor mij was het lopen alleen een experiment – ik wandel veel maar bijna altijd met groepen. Het pakte goed uit. Ik vond het prettig om af en toe met andere wandelaars mee te lopen. Maar dan daarna toch weer alleen. Wat voor mij wel belangrijk was: dat ik elke avond het volgende adres belde zodat ik wist dat ik de volgende nacht een bed had. Daarvoor was de reisgids van de Franciscaanse voetreis onontbeerlijk .(waar overigens  ook een gedetailleerde beschrijving met kaartjes in staat).

Wat is nu bijzonder aan zo’n lange tocht? Na een aantal dagen of een week gaat het lopen steeds beter. Je komt in een ritme en het lopen gaat als het ware vanzelf. Ook je rugzak voel je na een tijd nauwelijks meer. s’ Avonds in bed voel je het wel aan je lichaam dat je gelopen hebt. Maar als je de volgende ochtend wakker wordt , is dat helemaal weg.

Met het lopen glijdt het landschap langzaam weg. Je loopt op paadjes, landwegen, karresporen, asfaltwegen en steeds zijn er weer verrassingen….    De verandering van het weer, de verandering van het landschap, ontmoetingen en Middeleeuwse ommuurde stadjes tegen een helling of op een heuvel.

De Franciscaanse voetreis is een pelgrimage en overal onderweg vind je kapelletjes en kloosters ter nagedachtenis van Franciscus. Als pelgrim heb je ook een pelgrimspas nodig om in kloosters te kunnen overnachten. Ik voelde me niet echt een pelgrim en had ook geen religieuze motieven. Maar wel voel ik verwantschap met het gedachtegoed van Franciscus van Assisi.

De voetreis was voor mij een mooie ervaring. Niet zonder hindernissen. Maar met prachtige landschappen en bijzondere ontmoetingen. 

Lees alle verslagen van Eddie Roos op reislogger

Voor informatie: https://www.franciscaansevoetreis.nl